Schrijversoverpeinzingen
april 2006

Ik heb een writer’s block: ik staar naar een wit vel papier en krijg er geen letter op. En weten jullie hoe dat komt?

Ik las op achterkant van de vorige schoolkrant dat er “de volgende keer weer een column van Mr. Weel” zou verschijnen. Ik schrok me wild. Ik ben opeens een columnist met verantwoordelijkheid! Kijk, van tijd tot tijd een stukkie schrijven, dát ben ik wel gewend, maar een column, da’s heel andere koek. “Ja, maar een columnist doet toch niets anders dan van tijd tot tijd een stukkie schrijven?” Tja, daar hebben jullie wel gelijk in, maar toch voelt het alsof de verwachtingen opeens veel hoger gespannen zijn. Vandaar mijn writer’s block.

Bij elke letter die ik schrijf, vraag ik me nu af, of die wel de moeite waard was. Was-ie leuk, interessant of prikkelend genoeg? Of had hij net zo goed weggelaten kunnen worden? Schrijven is keuzes maken, daar ben ik me opeens pijnlijk van bewust. En het probleem is, ik háát keuzes maken: Katja of Bridget, witte of bruine hagel, film kijken of een spelletje spelen, proefwerken nakijken of computeren? Ok , dat laatste was een slecht voorbeeld, maar jullie begrijpen vast wel wat ik bedoel. Wil je je ouders eens flink zien zweten? Moet je ze vanavond bij het avondeten eens de volgende situatie voorleggen: Jij en je broer of zus hangen boven een afgrond en kunnen het niet langer volhouden. Je ouders kunnen er nog ééntje redden, voor twee is geen tijd. Wie redden ze en wie laten ze te pletter vallen (gebruik exact deze woorden, succes verzekerd)

Maar bij schrijven is de keuze nóg moeilijker. Voor elke letter die je kiest, laat je er 25 te pletter vallen! Dat is toch verschrikkelijk! Wat een vernietiging van potentie! En ga eens na hoeveel letters er op deze bladzijde staan. Kan je nagaan wat voor moois er allemaal had kúnnen staan. En nu staat dít er, en dit heeft al het andere wat het had kunnen zijn, onmogelijk gemaakt. Vandaar mijn writer’s block.

Wat heb ik opeens een medelijden met alle 3e klassers die nu een profiel moeten kiezen. Er zijn 4 profielen en je mag er maar 1 kiezen. Dus nu ligt je toekomst nog open, maar straks heb je door 75% daarvan al een dikke streep gezet. Je zou er op je 15e al een midlifecrisis van krijgen! Vandaar mijn writer’s block.

En weet je wat het ergste is? Geen keuze maken is ook een keuze maken. De jongen die niet voor één meisje kan kiezen, kiest voor het vrijgezellenbestaan. De vader die niet kan kiezen welk kind hij wil redden, verliest ze alletwee. Wie niet kan kiezen tussen witte en bruine hagel, eindigt met een smakeloos broodje Kwinkslag op zijn bord. De schrijver die gebukt gaat onder de stress van verantwoordelijkheid, kritiek en een overdosis aan keuzes, schrijft uiteindelijk over………

Vandaar mijn writer’s block.


Maurice Weel

Op naar de volgende overpeinzing
Terug naar de vorige overpeinzing